Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Mijn eerste wedstrijd tegen Raymond Ceulemans

Column van mei 2004

Vorige keer had ik u beloofd om nog een prachtige herinnering op te halen. Een paar weken geleden won ik in Zundert de nationale Elite Grand Prix (E & L Notarissen) door in de finale de beste Zeeuwse biljarter Jean-Paul de Bruijn geen schijn van kans te geven.

Het was alweer mijn 36e zege in nationale GP's. Toen ik dus een paar dagen in Zundert aan het vertoeven was, dwaalde mijn gedachten af naar het Kersttoernooi, dat al 27 keer georganiseerd werd in hetzelfde gezellige eetcafé biljartcentrum van Louis Havermans. Altijd tussen kerst en oud en nieuw, een unieke periode voor een evenement.

Zundert heeft altijd een speciale rol gespeeld in mijn carrière, omdat ik er maar liefst 7 jaar in een eredivisieteam heb gespeeld met mijn oude makkers Louis Havermans, Ad Broeders en Harrie van de Ven. Prachtige tijden waren dat. Dat was zo'n beetje het begin van mijn driebandencarrière. Na Zundert ben ik de "wijde wereld ingetrokken" door onder andere in Hoensbroek en Haarlem te gaan spelen. En nu hopelijk voor een lange tijd in het oosten van het land (Hengelo).

Het Kersttoernooi is sinds 1990 een driebandentoernooi, maar daarvoor was het een minivijfkamp. U heeft er wellicht van gehoord want het was een zeer befaamd invitatietoernooi in 5 spelsoorten. En Ceulemans en Dielis deden altijd mee! In die tijd, de jaren "70 dus, de twee beste spelers in de wereld. Als kleine jongen zat ik vaak op de tribune om de meesters te bewonderen en om te dagdromen natuurlijk. Hoe zou het zijn als IK daar eens stond in de spotlights? Het was een droom die is uitgekomen. Ik maakte veel progressie en in 1985 kreeg ik een uitnodiging om het deelnemersveld te completeren. U zult begrijpen dat ik tijdens kerst ' 85 er niet bij was met mijn gedachten.

Mijn eerste wedstrijd was tegen, jawel.... Raymond Ceulemans. Het 47/1 en het 71/2 had ik nog nooit gespeeld in een officiële wedstrijd. In het bandstoten en driebanden was ik praktisch kansloos, dus ik zag mezelf een kans hebben in het libre, het vrijspel. Dat speelde hij niet meer en ik was getraind. De eer om tegen zo'n legende uit te mogen komen overheerste natuurlijk, maar stilletjes (zoals ik mezelf ken), hoopte ik op een sensatie.

De opening was om 10.30 uur, maar ik hoefde pas in actie te komen om 15.30 uur. Toen ik hoorde dat Ceulemans pas rond 14.30 zou arriveren, kwam dat mijn gemoedstoestand niet ten goede! De zenuwen gieren je toch door de keel als 20-jarige debutant. Maar hij was erg gemoedelijk en ik kwam weer een beetje tot rust. Nou, het libre waar ik dacht een grote kans te hebben, ging hopeloos verloren. Ik dacht; als het maar geen 10-0 voor hem wordt, want ik zag de bui al hangen. Het 47/1, een moeilijke kaderspelsoort wat enorm veel concentratie vereist, ging werkelijk supergoed en ik maakte het zelfs uit in 1 beurt, een prachtige prestatie. Tussendoor betrapte ik mezelf erop, dat ik wel eens naar hem keek om te zien hoe hij reageerde. In het bandstoten had ik geen enkele kans, maar weer was er een mooie verrassing, want in het 71/2, een wat ruimere kaderspelsoort, maakte ik gelijk in slechts 3 beurten, wat als heel goed werd ervaren. Tenslotte in het driebanden, zijn spelsoort, maakte ik me geen illusies, maar mijn wedstrijd vond ik al min of meer erg geslaagd. Het potje over 20 driebanders eindigde in een 20-10 score in slechts 9 beurten. Dus voor mij een gemiddelde van net iets meer dan 1. Daar was ik echt wel tevreden over. Ter vergelijking, in de GP in Zundert vorige week, speelde ik 2.290 over 6 partijen van 50 punten en dat was voor mij zelfs geen record.

Toch uniek te constateren dat in 1985 een partijgemiddelde van iets meer dan 1 als erg goed werd ervaren. Tegenwoordig spreekt men van een inzinking als ik een gemiddelde van 1 speel! Ik werd wel laatste in de minivijfkamp, maar 2 jaar later (in '87) zou ik Ceulemans en Dielis beiden verslaan en het toernooi winnen! Nog steeds beschouw ik deze zege als zeer speciaal.

Vanaf die tijd heb ik tegen hun talloze wedstrijden en finales gespeeld en nog altijd is het telkens weer een enorme beleving tegen hen uit te komen. Ze zijn toch ook een klein stukje van mijn leven geworden.

Tot de volgende keer,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier