Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Mag vloeken in de wedstrijd?

Column van november 2006

Op de terugreis van de eredivisiewedstrijd van mijn club Twentevisie in Hengelo tegen het sterke team 't Tapperijke uit Hoeven zat ik me af te vragen hoe het biljartpubliek mijn gedrag had beoordeeld in de wedstrijd tegen de Belg Eddy Leppens. Leppens is kopman van het Hoevense team en een steengoede biljarter die al jaren aan de internationale subtop meespeelt. Echter hij is berucht om zijn uitschieters tegen vooral de wereldtoppers. Hij heeft daarom al menig wereldkampioen verslagen, ook de schrijver van deze column! Dus ik weet dat ik echt heel goed moet spelen om hem af te troeven.

We stonden al met 0-6 achter, met een klein beetje pech dat wel, maar toch... Geen wonder want Jack Wijnen en vooral Jef Philipoom en Anno de Kleine zijn fantastische knokkers, die tot het uiterste kunnen gaan en dat ook doen. Dus aan mij om de eer nog te redden voor ons thuispubliek in Twente. Mijn start in de partij tegen Leppens was verre van overtuigend, zeg maar gewoon slecht en ik had niet de pech dat Leppens ook niet veel scoorde, maar met een serie van 11 draaide ik de negatieve score goed om in een mooie voorsprong van 10 punten. Daarna kwam er weer een beetje verval, Leppens kwam weer dichterbij en ik heb in die partij weer moeten werken als een paard om mijn kleine voorsprong weer wat meer uit te bouwen. Maar bij een zeker punt miste ik de juiste concentratie om de 2e bal goed aan te spelen en gelijktijdig vloekte ik als een ketter.

Ik kon me niet beheersen en mijn ogen konden wel iemand killen, zo kwaad was ik op die gemiste bal. Ik ging wel rustig zitten en ik plaatste mijn krijtje netjes op het tafeltje. Dat moet ik wel even vermelden hoor ha ha. Maar ok, ik was fanatiek op die dag (eigenlijk ben ik altijd zeer gedreven, dat straal ik toch uit...). Op het eind van de partij gebeurde me het nog een keer dat ik enorm vloekte bij een redelijke bal. De strijd was wel praktisch gestreden, maar ik wilde nog graag onder de 30 beurten blijven. Dat zou me nog een gemiddelde op kunnen leveren van minimaal 1.750 en daar zou ik nog zeer content mee zijn geweest.

Ik was uiteindelijk uit in 30 beurten, een gemiddelde van 1.666, niet slecht hoor. Zeker niet na zo'n onzekere start. In het algemeen ben ik een rustige, zeer geconcentreerde speler die zijn emoties keurig in bedwang houdt. Zo sta ik bekend. Maar ik had een voorgevoel dat ik een hele goede partij zou gaan spelen, ik voelde me uitstekend. De biljarts in Hengelo zijn niet gemakkelijk, maar wel zeer goed. De banden zijn extreem gevoelig dus kortom in makkelijke taal geschreven: je moet technisch gezien, alles precies tot in de puntjes uitvoeren. Dus door dit voorgevoel zat ik met een bepaalde verwachting in mijn hoofd om een excellente partij te laten zien. En daarom was ik een paar keer flink emotioneel te keer gegaan, maar dat mag toch wel of niet????

Voorwaarde voor mij is wel dat ik mijn tegenstander NOOIT mag hinderen door een bepaald gedrag, want dat is onsportiviteit en als mij dat ten deel valt, zou ik het liefste zo willen stoppen. Zo wil ik nooit in mijn leven winnen. En gedrevenheid met emotie mag je uitstralen als het natuurlijk niet in elke beurt het geval is. Dat is mijn eerlijke mening. Maar goed, ik kreeg van onze teamcaptain Ben Velthuis, de motor achter het topbiljarten in Twente, zelfs een compliment! Namelijk dat ie dat erg kon waarderen dat ik mijn hart en ziel in die partij stopte. Dat deed hem goed. En hij heeft gelijk. Ik kijk ook erg graag naar een speler die bereid is om diep te gaan om een bepaalde prestatie na te streven. Biljarten is een sport die bekend staat om zijn correct en ingetogen gedrag en eigenlijk vind ik het fantastisch dat deze sport zich hiermee duidelijk onderscheidt van andere schreeuwerige en opgefokte sporttakken. Ik bedoel hiermee dat niet alles van hetzelfde laken een pak moet zijn. Begrijp me niet verkeerd.

En dan komt erbij dat we ons vaak "zorgen" maken over dat we niet al te fanatiek bezig zijn geweest en verkeerd zal overkomen op het publiek. Ik schaam me eigenlijk voor mijn eigen fanatisme wat ik nodig heb om een ultieme prestatie te leveren. Dan zeg ik haast tegen mijn tegenstander na de partij van: "hé sorry dat ik een paar keer vloekte, maar ik was gewoon kwaad op mezelf"! Zijn biljarters nu niet erg fijngevoelig dan, of niet..? Emotie tonen is gewoon mooi en niet onbelangrijk!

Volgende week wil ik u graag mijn favoriete biljartspeler bekendmaken. Oh wacht, het zijn er twee!

Leest u mijn column weer dan...?

Tot de volgende maand,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier