Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Biljarten in de VS compleet anders!

Column van september 2006

Het biljartseizoen is net alweer begonnen en ik ben net weer terug van een groot biljarttoernooi in de VS. Om precies te zijn, in het befaamde Carom Cafe, dé biljarttempel van New York City van wijlen Sang Lee. Het toernooi wilde ik niet alleen graag winnen, maar ik zag het ook als een optimale training voor de belangrijke maand september, waarin o.a. het WK in Duitsland op het programma staat.

Met mijn 6e plaats in de eindrangschikking viel het resultaat tegen maar ik had wel het allerhoogste algemene gemiddelde van maar liefst 2.026 en dat over 16 partijen, verdeeld over 4 dagen. Er wordt iets van je conditie verlangd. Maar het was een raar toernooi omdat winst en verlies zo dicht bij elkaar lag. Als ik zelfs één partij meer kunnen winnen, dan was ik op basis van mijn uitstekende gemiddelde op een 2e plaats geëindigd. Te weten dat ik het hoofdtoernooi met een verliespartij begon op één punt...

Ik was ingedeeld in de kwalificatiepoule A met 8 spelers en de eerste 2 zouden zich voor de A-finales plaatsen. De nummers 3 en 4 zouden zich voor de B-finales plaatsen. In de A-finales zou dan voor de hoofdprijs gestreden worden. En toch wel raar was dat ik na 5 ronden helemaal onderaan stond met 4 verliespartijen, maar wel het hoogste gemiddelde. De Amerikanen konden er niet over uit dat ik met zo'n goed gemiddelde 10e stond. Op de laatste dag won ik mijn laatste 3 partijen tegen resp. Caudron, Blomdahl en nog een gevreesde tegenstander, de Belg Forthomme. En zo klom ik nog mooi op naar een 6e plaats!

Niet alleen de prestatie is belangrijk. Ook de sfeer daar in New York was geweldig. Er is toch meer sprake van verbroedering. Iedere ingeschrevene speler speelt de gehele dag door. Er zijn geen afgesloten ruimtes waar je je af kon zonderen en goed probeerde voor te bereiden op de volgende partij. Nee, je was altijd samen met Amerikanen, Columbianen, Mexicanen, Ecuadorianen, enkele Europeanen en natuurlijk een groot aantal Koreanen.

In Amerika kent men ook geen arbitersysteem. Er lopen tussen al die tafels geen arbiters rond wat meer ruimte oplevert tussen al die biljarttafels. Men doet een beroep op de eerlijkheid en correctheid van spelers, die zelf dmv een telraampje hun gemaakte punten opschuiven waarna de scorekeeper (de schrijver) de gemaakte punten schriftelijk bevestigd. En de incidentjes zijn op één vinger te tellen. Hoewel het biljarten in Europa een stuk professioneler wordt benaderd heeft dit systeem ook zijn charmes. Maar leuk is dat je gewoon heel veel speelt en niet zoals wij dat kennen, na één verloren wedstrijd direct uitgeschakeld bent en de keu definitief in het foudraal kan. Niet alleen is de Sang Lee International Open een goed opgezet toernooi waar wij ons eerbetoon aan onze geliefde ex-collega Sang Lee kunnen laten zien. Het is echt een verbroederingstoernooi met zoveel nationaliteiten in een Amerikaans Mekka voor het driebanden met een duidelijk aanwezige Koreaanse invloed in een wereldberoemde metropool.

Wat ook weer typisch Amerikaans is dat wij (ja, zelfs de wereldtoppers) alle reis- en verblijfkosten zelf moeten bekostigen inclusief het inschrijfgeld van $ 450. Maar daar staat tegenover dat er een "gigantische prijzenpot" beschikbaar is! Er zijn wel wat sponsors en individuele bijdrages van enthousiaste carompromoters, maar de helft van het prijzengeld komt toch vanuit de inschrijfgelden. Maar het is echt een belevenis om daar te vertoeven; ik zou het niet willen missen, alleen al de contacten, de vriendschap met de andere spelers. Op het biljart wordt er keihard gestreden, maar daarbuiten is er respect en plezier voor en met elkaar.

Ik kan een mooi voorbeeld geven. Bert van Manen, één van de Nederlandse spelers die had ingeschreven had nogal wat pech gehad met de reis naar New York en via een tussenstop was hij zijn complete bagage inclusief keuentas kwijtgeraakt. Dus hij kwam aan in het Carom Cafe zonder zijn keu. Hij vertelde me dat ie van alle kanten werd geholpen met het aanbieden van een keu. Veel spelers kwamen naar Bert toe met: hier heb je mijn keu, speel maar zolang je bagage er weer is. Ik heb ook altijd 2 keuen bij, dus hij kon er ook ééntje van mij lenen. Je laat iemand toch niet zonder keu staan hé. En deze saamhorigheid tekent de sfeer daar in New York, waar kleur, nationaliteit, religie, hoe goed je wel/niet bent er allemaal niet echt aan toedoet. De uitermate vriendelijke bediensters zorgen ervoor dat ik volgend jaar weer graag mee wil doen!

De volgende maand een verslag van het WK driebanden in St. Wendel,

Sportgroeten,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier