Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Goed gespeeld, geen succes!

Column van juni 2004

Mensen zeggen nogal eens dat ik een prachtig leven heb. Dat ik van mijn hobby mijn beroep heb gemaakt en dat is ook zo. Prachtige ervaringen zoals het aandoen van fascinerende wereldsteden zijn mij ten deel gevallen. Maar ook flinke teleurstellingen en slechte dagen ben ik tegengekomen.

Begin mei moest ik mijn Europese titel verdedigen in het Turkse Olüdeniz. We speelden in een vakantiecomplex, gelegen dichtbij de kust en het zag er leuk uit. Nederlandse toeristen die daar lekker vakantie vierden, begonnen mij na enkele dagen te herkennen. Het was wel een grappig gezicht. Als wij in onze chique biljartkostuums naar de wedstrijdzaal liepen om een wedstrijd te spelen, moesten wij altijd langs het enorme zwembad waar men ons aandachtig in de gaten hield. Heel vaak gebeurde het dat ze tenslotte ook naar binnen gingen om ons aan te moedigen. Dan krijg je toch een bepaalde vriendschap met elkaar en dat zijn zeker de mooiste momenten.

Het EK verliep de eerste dagen naar wens. Ik groeide steeds meer naar een bepaalde vorm toe en op zaterdagavond stond de kwartfinale Blomdahl - Jaspers op het programma. Het werd een schitterende wedstrijd die, helaas voor mij, in een 3-1 zege uitdraaide voor mijn eeuwige aartsrivaal. Als het gemiddelde u iets zegt: hij speelde 2.93 tegen 2.66 voor mij. M.a.w. één van de allerbeste wedstrijden ooit op een EK gespeeld. Ik speelde echt heel goed, praktisch zonder onnodige fouten. Fouten maak je altijd, daar is het spel te moeilijk voor. Maar ik lag er wel uit!!! En dat is weer keiharde realiteit.

De andere kwartfinales waren van minder hoog niveau en toen Blomdahl de volgende dag in de halve finale tegen de verrassende Duitser Martin Horn tegen een totaal onverwachte nederlaag aanliep baalde ik toch wel heel erg. Blomdahl was zichzelf niet en hij leek in niets op de superieure Zweed die mij uitschakelde. Maar hij is natuurlijk ook maar een mens met zijn goede en slechte dagen. Op zo'n moment, als je verliest, is het net alsof iemand je met een hamer op je kop slaat en het liefste wil je gelijk naar huis. Het eerste dat in mijn hoofd speelt is meestal: daar gaat weer een kans.

Even later buig ik het gelukkig weer in iets positiefs om. De week erop speelde ik een Worldcuptoernooi in Sevilla, werkelijk een prachtige stad in Zuid-Spanje. Daar gebeurde me bijna hetzelfde. Nadat ik in de eerste ronde op superieure wijze had gewonnen van de Belg Eddy Leppens, sloeg weer het noodlot toe. Tegen een totaal onbekende Zuid-Koreaan Kiong viel voor mij het doek in de 5e set met 13-15. En weer had ik echt een sterke partij gespeeld met 1.866 als gemiddelde tegen 1.666 voor hem. Dus ik had meer punten dan hij, maar toch verloren en dat is mogelijk in sets. Mijn vrouw Andrea was er getuige van en was natuurlijk ook teleurgesteld. In de 2e ronde verliezen is niet echt succesvol. Het betekent weinig eer, punten voor de ranking en minder prijzengeld. Dat alles gaat samen, maar het ergste is: je ligt eruit en je krijgt geen herkansing meer.

Dit maakt duidelijk dat het bedrijven van topsport tot zware teleurstellingen kan leiden. En weer gelijk hierna speelden we met Twentevisie tegen Van Wanrooij in de halve finales van de play-offs van de eredivisie driebanden. Uit speelden we met 4-4 gelijk (we ontsnapten aan een nederlaag) en thuis in Hengelo speelden we weer 4-4. Uiteindelijk kwamen we 8 caramboles tekort om ons te plaatsen voor de finale. Maar voor mij wel een persoonlijk succes! Ik kreeg mijn sportieve revanche door tweemaal te winnen van... jawel Blomdahl, de kopman van Van Wanrooij Bouwbedrijven. Het werd in Heeswijk-Dinther 50-38 in 22 beurten en in Hengelo 50-49 in 29 beurten voor mij. Dus aan mij had het in ieder geval niet gelegen en dat is weer plezierig ondanks de uitschakeling.

U ziet het: het is niet eenvoudig om altijd aan de absolute top te blijven. Ook Blomdahl, die in de jaren ' 90 sterk domineerde, heeft tegenwoordig zijn minder succesvolle periodes. Maar hij blijft gewoon een ijzersterke topper die kan schitteren tot en met. Toch is het een andere tijd met nieuwe jonge spelers in opkomst en de wereldtop is breder geworden.

Het belangrijkste is echter altijd: plezier in je werk hebben en gemotiveerd blijven. Dat lukt me gelukkig nog steeds, zonder moeite overigens. Ik ga weer toeleven naar mijn volgende doel: in juni het befaamde Crystal Kelly toernooi in het chique Hermitage Hotel in Monaco, waar ik ook mijn eerste plaats van vorig jaar moet verdedigen.

Kunt u me misschien een beetje geluk meegeven?

Groeten,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier