Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Terugblikkend op mijn carrière

Column van april 2004

Onlangs was ik nog te gast bij het radio 1 programma Langs de Lijn. Gevraagd naar de reden voor deze uitnodiging voor een interview, zei de journalist tegen mij: "je viert dit jaar je 30-jarig jubileum"! M.a.w., je speelt al 30 jaar wedstrijdbiljart. En dat klopt.

Op 8-jarige leeftijd hadden mijn ouders mij aangemeld bij jeugdvereniging D.O.S. in Rucphen. Terugblikkend alvast op mijn carrière kan ik zeggen dat ik prachtige evenementen en onvergetelijke ervaringen heb beleefd. Bijvoorbeeld de eerste keer dat ik naar het verre oosten ging, toen met Rini van Bracht, naar de miljoenenstad Tokyo voor een BWA Worldcup. De reis ging via Anchorage in Alaska, waar we een tussenstop maakte. Ik ben daar met Rini op de foto gezet met een enorme (opgezette) beer. Thuis heb ik nog een brochure liggen van het hotel waar we sliepen. Het Pacific Meridien Hotel, een reusachtig hotel met minimaal 1500 kamers en een shopping center, teveel om op te noemen! Ik was echt onder de indruk van de grootte van alles en dan de stad zelf! Vlakbij bij Shinjuku, het zakencentrum van Tokyo, waar miljoenen mensen per dag met de metro naar het werk gaan. Ja, Japan heeft een onvergetelijke indruk gemaakt. Van de luchthaven Narita naar het centrum van Tokyo bedraagt de afstand ongeveer 80 km. En 10 km vanaf de luchthaven slaat de industrie en verstedelijking al toe. Het is heel bijzonder om 70 km, alleen maar omringd door kantoren en flatgebouwen, de metropool Tokyo in levenden lijve mee te maken! En het frappante is dat je er nog geen vuiltje op de grond ziet liggen.

Ook de kennismaking met diverse Japanse spelers staat me nog altijd bij. We gingen trainen in de biljartzaal van Kobayashi, de bekendste speler uit Japan en jarenlang de grote rivaal van Ceulemans. Na de training word je uitgenodigd voor een diner in een typisch Japans restaurant, daar kun je geen nee tegen zeggen. Ik ben helemaal geen held in het proeven van Japanse gerechten, maar je doet gewoon mee en de sfeer er omheen is buitengewoon gezellig. De taal is natuurlijk een bekend probleem, het Engels van Japanners is minimaal, maar je komt er hoe dan ook altijd wel uit.

Ik was geplaatst voor het hoofdtoernooi en in de eerste ronde moest ik tegen Iguchi, waar ik helaas net van verloor. Tja, voor één partij zo'n reis naar Japan maken, dat risico hoort er nu eenmaal bij.

Een jaar later zou ik sportieve revanche nemen door mijn eerste Worldcuptoernooi te winnen en dat nog wel in Japan. Ook daar had ik weer een paar onvergetelijke momenten. Ik sliep in een ander hotel, ook een torenhoog gebouw midden in het centrum met onnoemelijk veel kamers. En wat voor kamers! Ik kon mijn koffer niet eens openklappen op de vloer, zo klein was de ruimte. Via een klein raampje dat niet open kon, keek ik van de 39e verdieping naar beneden. De badkamer was geloof ik, niet groter dan twee vierkante meter. Alles was wel aanwezig en heel schoon, maar het leek meer op een cel dan op een kamer. Nog even over die koffer, die kon ik uiteraard wel openklappen op mijn bedje, dat ging nog. Het sportieve resultaat was enorm. Ik versloeg onder andere Dielis en Ceulemans, het Belgische superduo en in de finale de Italiaan Zanetti, op dat moment in 1991 misschien wel mijn mooiste overwinning. Natuurlijk lekker lang lang feesten en de dag erop weer terug. Twee dagen later begon het Kersttoernooi in Zundert, dus we moesten weer present zijn. Wat bleek. Tijdens de busreis van het hotel naar het vliegveld verloor ik mijn vliegticket bij een buscontrole. Bij het inchecken merkte ik mijn probleem en omdat het nog zo vroeg was, de meeste balies waren nog niet bemand, werd ik niet voldoende geholpen en ik zag het al voor me, ik kan niet mee! Nou, we hebben de hele luchthaven afgerend en uiteindelijk een half uur voor het vertrek hadden we verbinding met het bushokje waar we die controle hadden. Daar was mijn ticket uit mijn tas gevallen en ik kon alsnog mee via een soort reserve boardingpas! Ik dacht al, shit, geen toernooi in Zundert, want het volgende KLM vliegtuig ging pas over 3 dagen en ik zag me al 3 dagen alleen in Tokyo verblijven. U mag me geloven, ik was echt bekaf, eveneens de Franse speler Bitalis, die me ontzettend hielp met alles. We hebben toen wel gelachen in het vliegtuig. Dat zijn dingen die je nooit vergeet. Nog niet thuisgekomen en ik had mijn 1e interview met Mart Smeets van Studio Sport. Ik heb het maar niet over mijn verloren ticket gehad.

Achteraf gezien is zo'n verhaal eigenlijk best bijzonder, want laten we eerlijk zijn. Dit soort verhalen spreekt de mensen aan!

Volgende keer wil ik u graag over een andere ervaring vertellen.

Tot dan!

Met vriendelijke groet,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier