Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Als je té graag wilt, kan het toch gemakkelijk fout gaan

Column van februari 2004

Januari staat bekend als een intensieve biljartmaand met vooral veel evenementen. Als ik ze even opnoem: Dutch Open Barendrecht, NK bandstoten en andere spelsoorten en gelijktijdig een nationale Grand Prix driebanden, volop competitiewedstrijden en het nationale hoogtepunt in het driebanden, de Masters in het vertrouwde Veghel. Dus meestal genoot ik van een korte wintersportvakantie aan het einde van vorig jaar om de accu eens flink op te laden.

Barendrecht wist ik net niet te winnen, maar ik haalde wel de finale door onder andere de regerende wereldkampioen, Sayginer uit Turkije te verslaan met 3-0 in de halve finale. Daarvoor, in de kwartfinale schakelde ik Yüksel uit, eveneens uit Turkije. U leest het, deTurken en onder andere de Grieken zijn tegenwoordig sterk vertegenwoordigd en ze beloven veel voor de nabije toekomst.

In de finale kwam ik een oude bekende tegen. Juist, u raadt het al, de Zweed Blomdahl. Het werd een fantastische finale die door hem gewonnen werd met 3-1 en de cijfers 2.428 - 2.400!! In de 4e set was ik hard op weg om 2-2 te maken, ik stond met 14-5 voor, toen hij het uitmaakte met een serie van 10! Ik hoopte nog op die ene kans om mijn setpunt te verzilveren, maar het mocht niet baten. Blomdahl is in dit opzicht vaak op zijn best en zo heb ik het al vaker moeten ervaren, maar dit is nu eenmaal topsport op het allerhoogste niveau.

Ik moest toen even denken aan het jaar daarvoor toen ik van Blomdahl in de halve finale verloor met 3-2 en 15-14... OOK EEN THRILLER VAN FORMAAT! Het bereiken van de finale in een groot toernooi als dit is al een bepaald succes. Natuurlijk weet ik dat alleen de 1e plaats telt. Het was zeker pure propaganda en weer jammer dat er maar 5 minuten uitgezonden werd bij Studio Sport op zondagavond. In 5 minuten kun je onmogelijk een beeld schetsen van een dergelijke spannende finale als deze.

Twee dagen later was ik in Wijchen voor een nationale GP, waarin ik uiteindelijk in de finale strandde tegen Burgman, ook al weer een oude bekende van me. Het werd 50-43 voor hem in een ietwat moeizame finale.

De dag daarop moest ik alweer een finale spelen. Niet in het driebanden, maar in het bandstoten, waarin ik vorig jaar verrassend de titel pakte voor Bongers. En dat na een afwezigheid van maar liefst 12 jaar, dus een mooie comeback. Deze keer stond ik tegenover Michel van Silfhout uit Dieren. Misschien een totale onbekende voor u, maar toch een gevestigde naam in de klassieke spelsoorten (libre, kader en bandstoten). Twee maanden daarvoor had hij nog voor sensatie gezorgd door 2e te worden op het EK bandstoten in Spanje. Een toernooi wat ik had moeten afzeggen door contractuele verplichtingen met mijn club Twentevisie. Dus ik was gewaarschuwd, maar ik had geen enkele zin om mijn derde finale te verliezen in een week tijd.

Maar ja, je weet het toch nooit hoor. Als je te graag wil, kan het toch gemakkelijk fout gaan, maar gelukkig startte ik goed en ik maakte het voor mijn gevoel, perfect af. De eindstand kwam op 150 - 83 in 8 beurten, dus bijna een gemiddelde van 20. Nou, ik kan u verzekeren, dat is een heel mooi gemiddelde en dat was een behoorlijke opluchting. In ieder geval dus een zeer geslaagde start in 2004.

Wat ook hoog aangeschreven staat, is de Masters in Veghel, het NK driebanden. Men beschouwde mij als de torenhoge favoriet voor de titel en ik zie er altijd naar uit om daar te spelen. Werkelijk een topevenement met veel belangstelling van zowel pers als publiek.

Als u deze column leest, is de nieuwe kampioen al bekend. Ik zou het schitterend vinden dat ik u als nieuwe nationale Master weer iets over ervaringen mag schrijven!

Tot dan en veel plezier gewenst,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier