Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Het biljartjaar 2003 zit erop!

Column van januari 2004

Nog even terugblikkend op 2003 mag ik met een blij gevoel vaststellen dat ik weer een uiterst succesvol jaar achter me kan laten. Ik zal niet in detail treden, maar met onder andere de Europese titel driebanden eindelijk in mijn bezit, was dit de enigste grote prijs die ik in mijn carrière nog niet gewonnen had.

Het afgelopen jaar had nog meer in petto voor me, zij het niet zo positief. Waar doel ik op? Nog geen maand geleden heeft de BWA (de organisatie die borg stond voor professionele toernooien) de handdoek in de ring geworpen. Met nog een algemene jaarvergadering binnenkort te houden, kunnen wij, als "profspelers" concluderen dat 2004 een "spannend en een bijzonder jaar" gaat worden. Immers, een biljartleven zonder de BWA leek ondenkbaar.

De BWA werd opgericht in 1985 en heeft, zeker in den beginne, een revolutie ontketend zonder weerga in de biljartwereld. Men kon eindelijk eens grote toernooien gaan spelen voor, in die tijd, een gigantische prijzenpot. Althans, de spelers die onder contract stonden en voor Nederland was dat Rini van Bracht. In 1990 kwam er een 2e Nederlander bij en dat was ik. In 1991 werd het Wereldbekercircuit opengesteld voor alle spelers die graag wilden inschrijven. Als je een inschrijving betaalde, dan kon je meedoen aan de voorrondes en de grote wens was altijd om het hoofdtoernooi te halen. Maar er zijn ook enorme conflicten geweest. Onder andere een 5 jaar lange schorsing door de Europese en Wereldbiljartbond. En talloze vergaderingen...

Door de economische malaise en gebrek aan samenwerking met nationale bonden is het langzaam in elkaar gezakt. Na 13 jaar trouwe dienst is het over. De BWA was ook een dure organisatie, want ze wilden de beste spelers van de wereld de beste garanties geven, terwijl de bovengenoemde bonden alles zo goedkoop mogelijk wilden houden. Met alles bedoel ik dan bijvoorbeeld het prijzengeld en de condities. Zeg maar het professionalisme tegenover het amateurisme. De laatste 2 a 3 jaar waren er nog nauwelijks toernooien zeker, maar des te meer trammelant. De spelers wilden en konden zo niet verder, want er moet tenslotte brood op de planken komen en dat betekent, heel eenvoudig gezegd; spelen en nog eens spelen. Maakt niet uit waar het is, de kalender moet volgepropt zijn met toernooien. Maar, u zult zich afvragen, misschien was er niets om te organiseren. Het grote punt was dat dat wel het geval was. Er was animo genoeg! Iedereen is van mening dat er minstens één goed toernooi te organiseren viel in een biljartminded land. Want de start van een goed georganiseerd toernooi was vaak de drempel waar je overheen moest.

Dus nu gaan we verder met de Europese en Wereldbiljartbond, jarenlang onze tegenpool geweest, die al een cyclus hebben aangekondigd met Worldcups in Barendrecht, Athene, Sevilla en nog enkele anderen die nog niet vaststaan. Het ziet er alweer veelbelovend uit, maar ik heb, samen met mijn collega's, al zoveel meegemaakt dat het een kwestie is van: eerst zien, dan geloven. Voor mij geeft het een vreemd maar hopelijk een positief gevoel, om BWA-loos te zijn, zo in het begin van 2004.

2003 heb ik afgesloten met een jubileumweek voor mijn Hengelose club Twentevisie, vanwege het 25-jarig bestaan. Een gezellige week met sponsors, spelers en andere genodigden waarbij één persoon toch wel erg opviel. Namelijk de 13-jarige Glenn Hofman uit Den Haag, die te boek staat als grootste talent van Nederland. Hij was als speciale gast uitgenodigd om met ons te kunnen trainen en zo. Elk vrij uurtje was hij aan het biljart te vinden en zijn niveau blijkt zo rond de 0.700-0.800 te liggen. Hij volgt speciaal aangepast onderwijs, zodat de ontwikkelingen in zijn nog prille "biljartloopbaan" niet of nauwelijks belemmerd worden. Natuurlijk heeft hij nog een hele lange weg te gaan met allerlei obstakels, maar hij laat zien een geweldige stimulans te zijn voor andere leeftijdsgenoten, wat weer pure propaganda betekent voor het jeugdbiljarten. Ik ben reuze benieuwd naar zijn progressie.

Waar staat hij over 7 jaar? Dan is hij 20 en voor biljartbegrippen nog altijd piepjong en misschien speelt hij dan al de sterren van de hemel. Dat zou al heel realistisch gedacht kunnen zijn, want wat ik er ervan gezien heb, is dat hij er helemaal verslaafd aan is en met de nodige ernst speelt. Voor zover ik weet, is er nog nooit iemand geweest, die zijn carrière zo aan het uitstippelen is als Glenn Hofman.

Houd die naam maar eens in de gaten. In de toekomst zou er vaak een confrontatie kunnen plaatsvinden tussen Hofman en Jaspers. Nee, niet mijzelf, maar René Jaspers, mijn zoontje van 7 jaar, die ook al geïnteresseerd is in biljarten.

Kortom, we zullen wel zien hoe het allemaal loopt.

Tot de volgende maand,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier