Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Biljarten in Las Vegas

Column van april 2003

Voordat mijn jaarlijkse biljartpauze begint, vond nog in juli een wereldbekertoernooi plaats in Las Vegas, het ultieme gokparadijs op aarde. Het zou mijn 3e bezoek zijn aan deze opwindende woestijnstad. Schrikt u niet als ik u vertel dat de temperaturen kunnen oplopen tot zo'n 50 graden Celsius. Geruststelling: alle ruimtes zijn voorzien van perfect werkende airco's. Een waar gezegde is dat, hoe arm een Amerikaan ook is, hij altijd in het bezit is van een airco.

Plaats van handeling was het Stardust Hotel, gelegen aan de Las Vegas Boulevard, bijgenaamd de Strip. Aan de Strip liggen de meeste hotels, waarvan the Mirage, the Venetian en het MGM Hotel tot de mooiste behoren. Het MGM is met zo'n 5005 kamers zelfs één van de grootste hotels ter wereld. De luxe en de glamour spat er echt vanaf en je treft in elk hotel minimaal een paar duizend gokautomaten aan die 24 uur per dag bezet kunnen zijn!!

Eigenlijk is elk hotel een excursie waard en commercieel gezien gaat alles hier tot het uiterste. De beroemdste artiesten en de spectaculairste shows. In die week dat ik er was, traden onder andere Celine Dion, Gladys Knight, Peter Frampton en Siegfried en Roy op. Dus bij een eventuele vroege uitschakeling geen tijd voor verveling. Gelukkig maar dat de biljarts in een Convention Centergebouw (een paviljoengebouw) stonden en niet tussen al die rinkelende machines.

Vele nationaliteiten waren vertegenwoordigd. Naast een ruime Amerikaanse meerderheid ook verrassend veel Mexicanen, Columbianen en wat Japanners. Uit West-Europa waren per land enkele spelers aanwezig.

Is driebanden eigenlijk populair in de V.S.? Het antwoord is simpel: niet echt. Dat komt omdat Pool verreweg het grootste aandeel heeft in de biljartsport. Begin jaren 50 was het carambolebiljarten diep weggezakt, onder andere door het overlijden van Willie Hoppe, de grootste biljartlegende die Amerika ooit heeft gehad. Men wilde iets nieuws, iets wat sneller en makkelijker ging en dat was Pool, dat een grote vooruitgang heeft geboekt. Maar de laatste 10 jaar is er toch weer een opgaande lijn te bespeuren in het driebanden, in de vorm van verkoop en plaatsing van meer caramboletafels in de poolhalls. Ook heeft Sang Chun Lee het goede voorbeeld gegeven door in '93 de Wereldbeker te winnen. Nadeel is wel dat een Koreaan zich enigszins buiten de Amerikaanse samenleving beweegt of althans het publiek minder aanspreekt. Pool heeft ook het geluk gehad dat een speelfilm als "the colour of money" met glansrollen voor Paul Newman en Tom Cruise het poolbiljarten een enorme stimulans heeft gegeven. Kan er niemand eens een spannende film over driebanden maken? Kom, Paul Verhoeven, leg eens contact met Bruce Willis en Brad Pitt en verzin iets. We kunnen wel eens zoiets gebruiken!

Nou is het wel zo dat de Amerikanen die driebanden spelen, ongelooflijk enthousiast zijn over dit spel. Ze leggen een passie aan de dag, die typisch is voor Amerika. Ze kwamen uit alle windstreken naar Las Vegas om ons te zien schitteren. En na afloop van de partijen komen ze op je af om van alles en nog wat te vragen over materialen, technieken, etc.. Ze zijn oprecht in je geïnteresseerd en daaraan kun je weer zien da het een absoluut sportminded land is.

Vroeger was de V.S. een sterke biljartnatie met Jake Schaefer, Welker Cochran en als absolute uitblinker natuurlijk Willie Hoppe. Een levende legende die prof was in verschillende disciplines en diverse malen wereldkampioen is geweest. Een mooie vergelijking is de Belg Raymond Ceulemans, eveneens een levende legende. Ik smaakte het genoegen om van Raymond te winnen in de kwartfinale met 3-0, nota bene op zijn 66e verjaardag! Echter direct na de wedstrijd heb ik mijn grootste respect betuigd voor hem door te zeggen dat ik het prachtig vind dat hij nooit wil opgeven, ongeacht de stand. Ik stond 2-0 voor en ik voelde toch dat hij elke kans zou aangrijpen om de partij te doen kantelen. Wat een mentaliteit heeft die man toch en dat op zo'n leeftijd!!!

Uiteindelijk ben ik gestrand in de finale op Semih Sayginer, die de finale won met 3-1, maar het was een dubbeltje op zijn kant voor hem. De vorige keer, in 2001 verloor ik ook de finale, toen van de Zweed Blomdahl. Dus een overwinning was natuurlijk een prachtig succes geweest en ook wel verdiend. Van de andere kant mag ik zeer tevreden zijn over mijn hoge niveau en constante optreden en een finale bereiken in een Worldcup is eigenlijk al een succes op zichzelf.

Gelijk na de drukbezochte finale op doorreis naar Denver, waar ik met Ceulemans een clinic ging doen voor zo'n 30 leergierige Amerikanen, komende uit allerlei windstreken. Ik moet echt zeggen: het is werkelijk een genot om in de V.S. te spelen en het heeft er natuurlijk ook mee te maken dat we er relatief weinig komen. Als we er zijn, is het een feest voor hen en dat laten ze ook merken. Voor een Amerikaan is vliegen naar een toernooi toe hetzelfde als een paar uur met de auto voor ons. Zo, dat zit er weer op en ik ben in het bezit van weer een unieke ervaring!!

Fijne vakanties toegewenst en tot de volgende maand,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier