Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Guus Hiddink, die kan ons helpen

Column van maart 2003

Deze maand wil ik het graag hebben over het internationale biljarten en de landen waar de biljartsport bloeit. Vorige maand hebben wij deelgenomen aan het WK landenteams, gehouden van 13 t/m 16 februari in Viersen (D). Samen met mijn sterke partner, tevens nationaal kampioen Raimond Burgman werden we eervol 3e. Een kleine teleurstelling wellicht, maar we hadden toch een zeer goed toernooi afgewerkt, namelijk 4x gewonnen en 1x gelijk gespeeld in de halve finale tegen Turkije. Helaas verloren we op het totale aantal gemaakte caramboles. We hadden vervolgens Denemarken B en Spanje in onze poule verslagen. In de kwartfinale Nederland B (dat is altijd lastig, want Nederland A moet voor de ogen van het grote publiek de favorietenrol waarmaken) en tenslotte om de 3e en 4e plaats een echte Nederland - Duitsland, die we glansrijk wonnen.

De finale ging tussen Turkije en Griekenland en nu kom ik tot de kern van het verhaal, want u zult denken: hebben deze landen nu zulke sterke spelers dat ze tot een finale van een WK kunnen doordringen? Het was inderdaad wel een beetje een verrassing, maar deze landen gaan op het moment als een speer. Griekenland had in Polychronopoulus en Kasidokostas 2 jonge toptalenten van resp. 25 en 19 jaar! Het team van Turkije bestond uit de bekende Sayginer (38 jaar), in eigen land verafgood tot en met en Tasdemir (26 jaar), de kampioen van Turkije, die onlangs Sayginer nog versloeg in het Turks kampioenschap.

Veel mensen denken nog altijd dat in Nederland, België, Duitsland en Frankrijk de beste spelers rondlopen, maar dat is niet helemaal waar. Deze landen hebben zeer sterke spelers, maar ook in andere landen kom je ze tegen. Het driebanden heeft de laatste 15 jaar toch een grote mondiale belangstelling gekend en Turkije is een prachtig voorbeeld. 12 jaar geleden kwam ik voor de 1e keer in Istanbul voor een internationaal GP-toernooi. Dat werd gehouden in het prachtige Hiltonhotel en daar speelde ik toen een spannende finale in 5 sets, die ik net won van de Koreaan Sang Chun Lee voor niet minder dan 1500 mensen en de nationale TV. Dat was een enorme beleving!!!

Zoveel belangstelling voor het biljarten en als je een beetje sightseeing doet in die grote stad, dan zie je pas hoeveel biljartclubs er zijn. Dat geldt ook voor andere grote metropolen zoals Seoul, Bogota, Mexico-City en Buenos Aires. Vooral Seoul spant de kroon. Ik ben er in totaal 3x geweest. Er schijnen alleen al in Seoul tienduizenden biljartlokalen te zijn, een stad waar ongeveer 12-13 miljoen mensen leven. Werkelijk op bijna elke hoek van een grote straat zie je een uithangbord met gekleurde ballen. Dat zijn dan gewoon kantoorafdelingen met een klein barretje waar zoveel mogelijk biljarttafels op elkaar gepropt staan. Ruimte hebben is natuurlijk een relatief begrip! Meestal staan er dan zo'n 10 tafels. In de middagpauzes gaan dan veel kantoormensen een biljartje leggen in hun nette pakken.

In Mexico-City, waar ik eens een tour heb gedaan, heb ik lokalen gezien met minimaal 40-50 biljarttafels, gigantische ruimtes dus, en bijna alle tafels waren nog bezet ook! Dan besef je gewoon dat er in een aantal landen veel gebiljart (lees: gedrieband) wordt, misschien nog wel meer dan in Nederland. Het probleem is wel dat de spelers niet zo veel discipline hebben om echt hogerop te willen komen, maar dat is ook zeer zeker een kwestie van geld.

In Nederland is het vrij normaal dat als je goed presteert en aan de weg timmert, een sponsor kunt vinden. In Mexico, Zuid-Korea en Columbia ligt dat een heel stuk moeilijker. Daar gaat het om overleven. In de biljartclubs zoeken de mensen wel hun ontspanning en ja, ik heb het al veel meegemaakt; overdag als ik daar ging trainen, dan zat het gewoon hartstikke vol en verzamelden er zich talloze mensen om het biljart waar ik bezig was. Een belangrijke reden is natuurlijk ook dat we daar nauwelijks te bewonderen zijn. Eens in de zoveel jaar werd er een groot toernooi georganiseerd en dan was je exclusief tot en met. Met de Wereldbeker in Bogota in Columbia heb ik bijvoorbeeld een ongelooflijke publiciteitscampagne meegemaakt. Het toernooi werd gesponsord door de nationale bierbrouwerij van het land. Er was een persconferentie met tientallen fotografen, er liepen overal cameraploegen rond, mensen kwamen naar je toe voor handtekeningen, etc.. Ik weet nog dat we tegen elkaar zeiden: hier kunnen we nog echt iets van leren van hoe dat in de toekomst zou moeten. We leken echt voetbalsterren!!

Maar elk land heeft zo zijn eigen cultuur en mentaliteit. Daarom is het moeilijk om allemaal op één lijn te zitten en de ideeën gezamelijk uit te voeren. Als er in bepaalde landen, waar de biljartsport populair is, weinig of geen enkele structuur en/of organisatie als fundament dient, dan komt er niets van de grond af. Denk ook maar eens aan de communicatie en taalproblemen. In Zuid-Korea is het zo moeilijk om door de taalbarrière heen te komen. Men spreekt wel een beetje Engels, vooral de jongere generatie, maar het is een opgave hoor om elkaar goed te begrijpen. Misschien moeten we toch denken aan Guus Hiddink. Hij heeft daar een enorme reputatie opgebouwd, misschien verstaat hij al een beetje Koreaans. Ja, dat is misschien wel de oplossing. Guus Hiddink, die kan ons helpen.

Tot de volgende maand,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier