Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Verlies in topsport is moeilijk te bevatten!

Column van juli en augustus 2006

Ik schrijf deze column de dag na het verlies van Oranje tegen Portugal op het WK voetbal. De wedstrijd zelf had ik niet op tv kunnen zien omdat ik onderweg was vanuit Duitsland, waar ik een vriendschappelijke biljartinterland had gespeeld. Die hadden we trouwens dik gewonnen met ons team. Maar toen ik eenmaal over de Nederlandse grens geraakte, kon ik gelukkig de voetbalwedstrijd op de radio volgen.

Man, wat een absurde avond met al die gele en rode kaarten en ongelooflijk wat een tumult op de radio! Maar genoeg daarover geschreven. We liggen eruit en dat betekent een grote tegenslag voor het voetbal en zoveel andere dingen. Geen Oranje-avonden meer voorlopig. De handel plotseling verstoord en wat denk je van al die oranje gekleurde huizen? Want geloof het of niet; de Nederlanders zijn vaak geweldig positief over hun Oranje elftal en stiekem dromen ze altijd van een finaleplaats. Het mag in ieder geval zeker niet zomaar ophouden, dat kan en mag gewoon niet en elke keer als het dan misgaat, tja, dan zijn we even van slag. Al die voorbereidingen voor die heerlijke avonden. In één klap is de magie weg en daar zullen we nooit aan kunnen wennen.

Verlies in topsport blijft emotioneel en geestelijk zo zwaar. En uiteindelijk zal er maar één land met de hoofdprijs aan de haal gaan. Alle andere landen zijn "in feite" de verliezers, wat niemand gaat voor de 2e plek hoor.

Nee, ik moet dan ook denken aan al die voetbalfans die de moeite hebben genomen en veel geld geïnvesteerd hebben om naar de wedstrijden af te reizen. Vrije dagen hebben opgeofferd om maar dat ene feestje te mogen vieren, namelijk dat het Nederlands elftal constant blijft winnen en uiteindelijk in de finale terecht gaat komen. Aan de voetballers ligt het natuurlijk helemaal niet! Die hebben nog meer dan hun best gedaan en als je dan de tranen op het gezicht van Van der Sar zag. Nou dan voel ik met hem mee. Geweldige sportmensen die helemaal tot het uiterste zijn gegaan.

U mag van mij weten: soms vervloek ik echt de topsport. Jarenlange training en opoffering en het kan zomaar weer misgaan. Tegen Portugal ging het dan gepaard met een lange rits gele en rode kaarten, dus bijna om bang van te worden met al die agressie, wilskracht en nationale druk! Na afloop die geweldige kater. spelers die in de kleedkamers helemaal stuk zitten en aan het uithuilen zijn. Supporters die teleurgesteld en verdrietig huiswaarts gaan. De kranten die achteraf nog dagenlang de tegenvallers aan het licht brengen. Ja, dat is in elke sport zo en natuurlijk is alles bij voetbal het meest extreem omdat het volkssport nummer 1 is in de gehele wereld. Maar ook ik heb er wel eens last van als ik terugkom van een biljarttoernooi, dat niet helemaal tot mijn tevredenheid is gelopen en dan moet de teleurstelling zo snel mogelijk weggespoeld worden.

In Monaco, waar voor de 13e keer het Crystal Kellytoernooi werd gehouden en waar ik altijd erg goed presteer, kwam ik nu naar huis met een 2e plaats ditmaal. In het meest prestigieuze invitatietoernooi met een superbezetting van vedetten is een 2e plaats in de eindrangschikking een hele mooie prestatie. En zo voel ik me ook, echt waar. Maar het moet me van het hart. Ik stond het gehele toernooi bovenaan, na elke ronde met een geweldig gemiddelde van boven de 2.400! In de finale moest ik tegen mijn laatst overgebleven concurrent, mijn grote rivaal de Zweed Blomdahl, die gelijk stond met mij in punten, maar een stuk lager stond met zijn gemiddelde. Dus een gelijkspel was al voldoende. Nu komt het: bij de stand van 28-27 in mijn voordeel maakt hij met 7 en 16 in 2 beurten dus een eind aan de partij en wint op een schitterende manier dit prachtige toernooi. In de laatste 2 beurten spat mijn droom uiteen om winnaar te worden. Dan is er even een grote teleurstelling. Je zakt even door de grond (de gehele week had ik de beste papieren om te winnen), maar ik weet als geen ander dat de prijzen aan de meet uitgedeeld worden. Alleen ik stond er een beetje machteloos tegenover. Tegen 23 punten in 2 beurten kon ik niet op en gelukkig keert de realiteit alweer snel terug en voel ik me toch een tevreden mens hoor die een hele mooie prestatie heeft neergezet.

Natuurlijk worden de overwinningen in de biljartsport op een bescheidener en rustiger schaal gevierd dan in het voetbal en worden de nederlagen als veel minder erg beschouwd. Maar u zult zeker aanvoelen dat verlies in topsport, welke sport dan ook, altijd op een keihard manier aankomt en dat zal nooit wennen! Wat die voetballers voelden op die zondagavond 25 juni na de nederlaag tegen Portugal, ja dat voel ik ook soms. En dan kan topsport vervloekend zijn!

Groeten en tot een volgende keer,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier