Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Hoe verliepen de wedstrijden in Monaco?

Column van augustus 2004

Vorige week had ik geschreven om terug te komen op het door mij gewonnen invitatietoernooi Crystal Kellytoernooi in Monaco. Dit toernooi is uitgegroeid tot één van de spectaculairste en meest prestigieuze van de biljartwereld. Een toernooi waarin de 8 uitgenodigde spelers voluit kunnen gaan met hun talenten. Buiten de Nederlandse top-3, Raimond Burgman uit Heemstede, Frans van Kuijk en mijzelf uit St. Willebrord, de belangrijkste 2 Belgische spelers van de laatste jaren, de legendarische Raymond Ceulemans en zijn "opvolger" Frédéric Caudron. Dan nog 3 absolute klasse-spelers: wie kent niet Torbjorn Blomdahl uit Zweden, woonachtig in de omgeving van Stuttgart, de viking die bijna 20 jaar geleden kwam, zag en overwon. De meest gelauwerde speler van de laatste 15 jaar.

De actuele wereldkampioen en vaak Mr. Magic genoemd, de in zijn eigen land zeer populaire Turk Semih Sayginer en tenslotte uit Barcelona, de 29- jarige debutant Daniel Sanchez, die in Spanje werkelijk alles wint wat er te winnen valt, en ook al europees en wereldkampioen geweest!

In de 1e ronde moest ik, als winnaar van vorig jaar aantreden tegen de debutant, Sanchez en het werd meteen al een prachtige openingspartij, die door mij nipt werd gewonnen met 50 -45 in 23 beurten. Het was een partij, waarin ik aanvankelijk een voorsprong nam van 10 punten, maar halverwege de 30 kwam hij gelijk met mij en leek hij mentaal gezien in het voordeel. Bij 43 - 45 in mijn voordeel maakte ik het mooi uit met een serie van 5 en in de nabeurt produceerde Sanchez er nog 2.

Zo, ik had al een lastige klant gehad en met vertrouwen zag ik de confrontaties met mijn 2 nationale concurrenten tegemoet. Burgman was in dit toernooi echter niet de oude, had last van grote concentratieproblemen en voelde zich ook niet fit. In de laatste fase van het toernooi herstelde hij zich nog voortreffelijk met 2 winstpartijen tegen Blomdahl en Ceulemans, maar tegen was het krachtsverschil te groot: 50 - 20 in 23 beurten. Toen in de 3e ronde tegen een oude bekende en zeer sportieve collega, mijn dorpsgenoot van Kuijk. Frans is iemand die altijd zijn eigen weg gaat, speelt nauwelijks internationaal en blijft voor veel spelers zodoende een mysterieuze topper, die echt iedereen kan verslaan. Hij wordt erg geroemd om zijn techniek en hij was enkele jaren al eens 2e geworden. Dus een moeilijke opdracht op papier, maar zijn ze allemaal niet moeilijk? Op mijn opening met 5 antwoordde van Kuijk gelijk al met een serie van 10, dus ik was tot in de toppen geconcentreerd om weer terug in de wedstrijd te komen. Van Kuijk kon eigenlijk niet echt doorzetten en vervolgens kreeg ik mijn kansen om met allerlei kleine series een degelijke voorsprong te nemen en die te behouden tot het einde van de partij, 50 - 37 in alweer 23 beurten!! Het begon nu wel op te vallen, dat ik een abonnement had op 23 beurten en ondertussen werd ik al Mr. 23 genoemd. Wat gebeurde er in die andere partijen? ik kan niet tot in detail treden, maar mijn naaste achtervolgers waren Caudron en Sayginer, zoals verwacht. Waar was aartsrivaal Blomdahl? Nadat hij in de 1e ronde moeizaam had gewonnen van Ceulemans, kreeg hij flink op zijn donder van Sanchez en Sayginer en moest nu echt van mij zien te winnen om nog een redelijke kans te houden op een mooie eindklassering. Dus buiten de enorme prestige-kwestie voor beiden een belangrijk sleutelduel met voor mij een prachtige mogelijkheid om misschien weer te winnen. Maar daar dacht ik echt niet aan hoor. Een hoge klassering was mijn doel voorlopig.

Het werd de beste persoonlijke partij van het toernooi. Na 3 brt maakte Blomdahl een serie van 12 en leek hij weg te zijn, maar ik kwam, al zeg ik het zelf, prachtig terug met o.m. een serie van 15, de hoogste van het toernooi en liep gestaag uit. Bij 36 - 22 in mijn voordeel maakte hij op een foutje van mij, weer 8 en naderde op 36 - 30. Gelijk op die 8 maakte ik echter 10, zodat de wedstrijd gelopen was. Maar ja, je mag er nooit makkelijk over gaan denken. Deze tegenstanders hebben de mentale klasse om uit een schijnbaar verloren positie gewoon nog te kunnen winnen. Maar nu niet. De uitslag werd 50 - 34 in 20 brt. Voor Blomdahl een bittere pil omdat hij alweer verloor en wel goed speelde, maar op mij stond geen maat. Met een sterke winstpartij op Ceulemans en bij verlies van Caudron en Sayginer zou ik op de springplank komen te staan om het toernooi in te lijven en tot mijn verbazing en blijdschap gebeurde dit nog ook. De partij tegen Ceulemans verliep zonder problemen, ik speelde zoals altijd erg geconcentreerd (mijn handelskenmerk) en Ceulemans had het niet in deze wedstrijd. Hij zorgt elk jaar nog voor grote verrassingen, dit jaar waren Sayginer, Sanchez en van Kuijk aan de beurt en dat alleen al, buiten zijn strijdbare instelling, heeft ons diepe respect. Hoe je het wendt of keert, hij is en blijft onze godfather. De uitslag nog: 50 - 31 in ..... jawel 23 brt. Mijn gemiddelde bleef stabiel tussen 2.2 en 2.3 en de rest zat dicht bij elkaar met tussen 1.6 en 1.9.

Sanchez kwam weer opzetten en Caudron kon me nog het meeste bedreigen. Bij 2 nederlagen van mijn kant en 2 overwinningen van zijn kant kon hij het op gem. nog winnen. Maar dan moest ik ook nog zwaar onder mijn niveau spelen, dus al voor de partij hoorde ik fluisterend felicitaties......... Altijd gevaarlijk, ik wou het dus weer af zien te dwingen, maar daar leek het in deze partij er niet op. Na een tussenstand van 29 - 15 voor Caudron, moest ik nu echt iets gaan doen. Caudron speelde sterk en was zeer productief, maar ik speelde zeker niet slecht. Ik kwam terug met 9 en andere kleine series. Zijn productie stokte een beetje en ik ging er overheen. Bij 39 - 38 voor hem, maakte ik 6 en leek ik te gaan winnen. Het werd toch nog heel spannend. Het was muisstil, want iedereen besefte dat zelfs met een remise, ik voor de finaledag, al de grote winnaar zou zijn. Het werd 46 - 45 voor hem; enkele brt lang werd er een heel taktisch spelletje gespeeld. 1 fout maken en je was er aan, dat was ons gevoel. Ik miste, terwijl ik 'm misschien moest maken en Caudron maakte het goed af met 4. Nu nog de nabeurt met 5. Zou het dan lukken? De eerste 2 waren niet al te moeilijk, maar de 3e was een vreselijke bal die ik echt geweldig speelde. De 4e was eveneens niet gemakkelijk, heel precies dun aanspelen luidde de opdracht en de laatste bal, nr. 5 dus, was de kampioensbal! Ik koos voor de moeilijkste route (soms is het al moeilijk om de juiste keuze te maken), maar ik maakte het werkelijk perfect af!! Het toernooi was binnen!!

Helaas was er geen finalespanning meer maar dat was mij een zorg. In de laatste partij was ik heer en meester tegen Sayginer, die geen vuist kon maken en zodoende was de uitslag dan ook 50 - 16 in 21 brt. Caudron verloor, enigszins verrassend ruim van Sanchez, en hij zakte van 2 naar 4, terwijl Sayginer liefst van 3 naar 6 zakte. De "grote winnaars" waren Sanchez en van Kuijk die resp. 2 en 3 werden. Blomdahl bleef in zijn dip en werd 7e, een heel ongewone plaats voor iemand van zijn reputatie. In de eerste jaren was hij extreem dominant met 3 eindoverwinningen, maar in de laatste 4 jaar is hij de controle kwijt op het geheel. U ziet het, alles kan gebeuren. De laatste 4 jaar heb ik het overtuigend gewonnen, maar het kan me net zo vergaan als met Blomdahl. Met die nuchtere wetenschap ga ik altijd naar het Crystal Kellytoernooi en is het niet zo dat je in de topsport gewoon met beide benen zo stevig mogelijk op de grond moet zien te staan?

Ik wens u allemaal prettige vakanties en tot de volgende maand,

Sportgroeten,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier