Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Prima gespeeld, nu wel raak!

Column van juli 2004

In mijn laatste column had ik het erover dat ik goed aan het spelen was, maar telkens niet een hoofdprijs in de wacht kon slepen. Wel nu was het eindelijk raak en goed ook. In Monaco, waar het prestigieuze Crystal Kellytoernooi werd gehouden voor de 11e keer, won ik dit, een voor de spelers schitterend evenement, voor de 6e keer op overtuigende wijze. Het is niet zomaar een toernooi. De telegraaf sprak van "het kleine wereldkampioenschap". Ik wil u toch wat meer vertellen hierover. Het Crystal Kellytoernooi, genoemd naar een van de dochters van dhr. Joop van Oosterom, is ontstaan uit de wens van bovengenoemde om jaarlijks een belangrijk invitatietoernooi driebanden te houden. Wie is van Oosterom eigenlijk? Wel, in 1966 was hij samen met Jan Mol (uit Breda) de oprichter van het zeer succesvolle automatiseringsbedijf Volmac. Eind jaren 80 werden deze twee heren schatrijk (of dat waren ze al) de beursintroductie en wat later verkocht hij al zijn aandelen nadat Volmac fuseerde met het Franse Cap Gemini. Meneer van Oosterom staat bekend als een enorme schaak- en biljartliefhebber, vandaar dus elk jaar een schaak- en biljarttoernooi in zijn woonplaats Monaco. Het organisatiebureau Max Euwe, wat onder zijn leiding staat, zorgt voor een vlekkeloos verloop van alles, van hotelkamerreservering tot aan de biljartuitslagen toe.

Sinds 1997 zijn er ook 2 biljartteams te vinden in de hoogste teamafdeling, de eredivise. Crystal Kelly en haar zusje Melody Amber. Crystal Kelly had dit jaar een bijzonder succesvol seizoen achter de rug, namelijk het winnen van een trilogie. De Nederlandse beker (ze wonnen van Twentevisie, het team waarin ik kopman ben, in de finale), de Nederlandse titel voor teams eredivisie en de belangrijkste prijs voor teams op internationaal gebied, de Coupe d'Europe (het EK voor teams). Dus m.a.w. ze wonnen alles wat er te winnen viel. Niet gek als je weet dat in dit team Frederic Caudron, Raimond Burgman, Frans van Kuyk en ..... de legendarische Raymond Ceulemans spelen. Aangevuld met Torbjorn Blomdahl, Semih Sayginer, de actuele wereld- kampioen, de debutant Daniel Sanchez (Spanje) en ondergetekende, vormt dit groepje het Crystal Kellytoernooi. N.a.v. de successen mag ik o.a. al een beetje aanvoeren dat dit mijn toernooi is geworden. Immers, 2 jaar geleden heb ik er zeker wel mijn mooiste en allerbeste toernooi uit mijn leven gespeeld. Ik won het evenement toen met een nieuwe wereldrecord algemeen gemiddelde van 2.536, behaald over 7 partijen van 50 punten. In ieder geval echt de kroon op mijn werk en het leuke was dat ik tot op het laatste moment echt heb moeten knokken voor deze toernooizege. Ook de kortste partij in mijn leven maakte onderdeel uit van deze prestatie, namelijk 50 punten in 10 beurten tegen de Deen Dion Nelin, toen in de 3e ronde.

Op de vraag waarom ik juist op dit toernooi tot zulke bijzondere prestaties kom, kan ik u eerlijk antwoorden dat dit toernooi behoorlijk veel afwijkt van de de Worldcup- en Grand Prix- toernooien. Allereerst is er een, voor biljartbegrippen!), fantastisch prijzengeld en wordt je voortdurend gestimuleerd om goed te blijven presteren. Daarnaast heb je de mogelijkheid om "vakantie" te vieren met je gezin in een chique hotel in Monaco en zoek je de gezelligheid op met al de andere spelers en uitgenodigde kennissen en biljartvrienden van dhr. van Oosterom. Zeker in het eerste jaar, toen Marco van Basten de opening deed, vielen we van de ene verbazing tot in de andere. Dat had zelfs Ceulemans in zijn lange loopbaan nog nooit meegemaakt en gelooft u mij, die man heeft echt wat meegemaakt, hoor. In het Metropole hotel waar we toen de eerste 9 jaar gespeeld hadden, had Pavarotti een eigen suite. Ik heb er nog een foto van gemaakt. Kun je dat voorstellen, een foto te maken van een hotelkamerdeur, maar ja, het was wel een bijzondere deur.... trouwens ik heb Pavarotti nooit gezien.

Om even terug te komen op het toernooi. Het Ave-systeem spreekt ons, de spelers ook natuurlijk aan. Het Ave-systeem betekent gewoon dat iedereen tegen iedereen speelt, verdeeld over 7 rondes. Dus een eerlijk systeem, waarin ieder 1 partij per dag speelt. Tegenwoordig wordt er een meedogenloos wedstrijdprogramma gehanteerd in de Worldcups etc, het KO-systeem, waarin 1 x verliezen fataal is. Dat is een niet te vergelijken druk, waarin het gemiddelde er niet zo veel aan toedoet. Het gaat alleen maar om winnen. Tot 20 jaar geleden werden de EK's en de WK zodanig verspeeld dat iedereen tegen iedereen speelt. Maar dat is technisch gezien niet meer uitvoerbaar. Bij het komende WK in oktober in Rotterdam doen 48 spelers mee, dus ik bedoel maar. En niet te vergeten, ik durf het bijna niet te schrijven, er was ook nog een rustdag ingepland. Dan hadden we allerlei mogelijkheden om ons te vermaken. Dit jaar was er geen rustdag georganiseerd, maar er was iets anders, namelijk het EK voetbal. De wedstrijden werden speciaal daarvoor naar de middag verschoven, zodat we met z'n allen toch 's avonds (ontspannen?) naar Duitsland-Nederland en Tsjechie-Nederland konden kijken. Maar het draait bij mij toch echt om het winnen van de hoofdprijs. Daar ga je als sportman voor weg en hetzelfde geldt voor de andere spelers. De gehele dag ben je onbewust bezig met de wedstrijd. Elke dag ben je in de gelegenheid om een uur lang (wat een luxe) het materiaal te testen. Persoonlijk gezien is dit erg belangrijk om een hele goede partij te spelen. Maar misschien had ik ook wel net dat beetje extra meeval wat je nodig hebt om elke keer te winnen. Het lijkt me wel leuk om volgende maand al mijn gespeelde wedstrijden onder de loep te nemen, zodat u nog meer inzicht gaat krijgen over zo'n toernooi.

Groetjes en tot de volgende maand,

Dick Jaspers


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier