Dick Jaspers

Beginpagina Nieuws Columns Agenda
Palmares Biografie Producten Sponsors
Fotoalbum Gastenboek Contact Links


Droom winnen WK uitgesteld

Eddy Merckx kersverse wereldkampioen

Ik zou deze maand een verslag doen van het afgelopen WK, onlangs gehouden eind september in het mooie St. Wendel in het Duitse Saarland. Helaas is de droom niet uitgekomen om mijn 3e wereldtitel te winnen, maar ik zat er dichtbij. Als je toch de laatste 4 bereikt op een mondiaal toernooi van 48 spelers en je bent nog tot de laatste dag actief, ja dan heb je toch altijd een erg hoopvolle dag die voor je staat. Maar zover is het niet gekomen. In de halve finale had Eddy Merckx mij terecht verslagen en zo stond hij voor de 1e keer in zijn carrière in de finale om de wereldtitel. Daarin werd hij zeker beschouwd als de grote favoriet voor de titel tegenover de verrassende jonge 28-jarige Griek Nikos Polychronopoulus. En het werd een snelle 3-1 zege met bijna 2.000 gemiddeld voor de Belg.


Polychronopoulos (2e), Merckx (1e), de Backer en Jaspers (3e)
Maar voordat ik uiteindelijk de halve finale bereikte, is er een hele hoop aan vooraf gegaan. Met stelligheid kan ik zeker zeggen dat ik een erg goed toernooi gespeeld heb met prachtige zeges op de regerende wereldkampioen Sanchez en routinier Zanetti. Er waren ook behoorlijk wat verassingen. Ik was ingedeeld in een nogal zware poule met de Japanner Umeda en het opkomende Spaanse talent Carlos Crespo. Jongens die tegen mij niets te verliezen hebben en die het mij aardig moeilijk gemaakt hebben. In de 1e partij tegen Crespo moest ik al diep gaan om een 3-1 zege te boeken. Crespo speelde zelfs een gemiddelde van 2.000 maar dat was niet genoeg om mij te pakken.

In de volgende partij tegen Umeda werd het weer een "zware" 5-setter om vervolgens als 1e in de poule te eindigen en door te gaan naar de laatste 16. Nu zou het toernooi eigenlijk pas echt gaan beginnen! Het speelschema was mij helaas niet zo gunstig gezind, want ik moest pas in de late avondsessie telkens mijn poulepartijen spelen. Ik kreeg het zweet nog even in mijn handen toen Umeda door een fraai gespeelde slotserie van 5 de stand op 2-2 bracht. Jammer! Want ik stond met 2-1 voor en 10-1 achter in de 4e set. Ik was al bijna in gedachten dat er een 5e set zou komen, toen ik een prachtige serie op tafel legde van 11 en op 2 puntjes van de partijwinst strandde. De ijskoude 38-jarige Umeda (op dit moment denk ik toch wel de beste speler van Japan) greep zijn laatste kans en ja hoor, een 5e set (15 punten) bracht de uitkomst wie van ons door mocht gaan. De verliezer was uitgeschakeld... Gelukkig werd het geen zenuwslopende set, want ik won met 15-1 in slechts 4 beurten.

Als beloning voor mijn sterke spel, want ik speelde absoluuts groots, kreeg ik in de achtste finales niemand minder dan... Daniel Sanchez, de regerend wereldkampioen en absoluut in grote vorm. Maar alle grote jongens hadden zich geplaatst, met uitzondering van de virtuoos Semih Sayginer, die in een zware periode verkeert en weer voortijdig werd uitgeschakeld in zijn poule. Ik begon niet goed tegen Sanchez en een klein drama leek zich af te tekenen toen ik 1-0 en 9-0 in de 2e set achter kwam. Ik maakte in de 2e beurt gelukkig een maximale serie van 15 en het stond weer 1-1. Sanchez was toch een beetje aangeslagen en ik profiteerde met een mooie 3-1 zege. In de kwartfinale een oude bekende: de Italiaan Marco Zanetti, die met zijn 44 jaar inmiddels tot de oudere generatie is gaan behoren. Geen probleem deze keer, hoewel de verwarming van het biljart niet optimaal werkte. Zanetti had er meer last van in zijn concentratie dan ik en ik won met 3-0. In de 3e set leek Zanetti weer helemaal op te beuren door een serie van 10, maar ik moet zeggen, ik maakte het goed uit!

Er was nog een “players night” georganiseerd, maar dat liet ik nu aan mij voorbij gaan. De wereldtitel lonkte en ik kon mijn energie en concentratie nog keihard gebruiken! Ik had toch al flink wat spanning moeten doorstaan.

De halve finales begonnen om 10.30 uur, redelijk vroeg voor zo'n belangrijke wedstrijd, maar helaas. Ondanks de goede voorbereiding werd ik in de eerste 2 sets van tafel geveegd en in de 3e set kon ik wat terugdoen. Mijn hoop werd vervolgens in de grond geslagen door een erg goed spelende Merckx, de Belgische kampioen, die mij totaal kansloos liet door de 4e set met 15-1 te winnen. Weg hoop op wereldtitel! Wat overbleef was dat ik weer ver was gekomen, maar niet die beloning waarop ik een keer zou willen rekenen!

Het was een goed georganiseerd toernooi en we zaten in het leuke Angels-hotel, dichtbij de Saalbau waarin we speelden. Erg leuk (voor mij dan als groot muziekliefhebber) was dat Jon Lord hier 2 jaar geleden ook verbleef en zijn eerste concert gaf met een strijkorkest en zijn band. Daar ben ik een groot fan van en de hotelmanager kon me veel over deze levende legende vertellen. Wellicht zegt die naam u niet zoveel als ik denk, want wie is Jon Lord eigenlijk? Wel, hij was de oprichter, grijze eminentie en spectaculaire keyboardsman van de beroemde hardrockband Deep Purple. Nu zal er wel een lichtje gaan branden hé...

Volgend jaar is het WK heel ergens anders, namelijk in Cuenca en dat is de derde stad van Ecuador. Dat wordt een interessante ervaring zeker weten. Mijn droom schuift weer een jaar op...

Oh ja, wat gebeurde er met Blomdahl? Die verloor in de achtste finales van een onbekende Vietnamees Duong An Vu, die de sensatie werd van het toernooi. Maar dezelfde Blomdahl, met wie ik een team vorm in de Belgische competitie, speelde een dag na het WK in Leuven tegen de kersverse wereldkampioen Eddy Merckx. De uitslag? Merckx, die nu op een wolk zweeft, speelde met een serie van 4 in de nabeurt gelijk tegen Blomdahl in een schitterende partij... Ik won ook mijn partij in slechts 21 beurten... Mijn god, wat wordt er tegenwoordig sterk gespeeld, niet normaal meer...

Groeten en tot de volgende maand!

Dick Jaspers
PS resultaten, zie www.dreiband-wm-2006.de


Ontwerp en techniek: BSID
© 2000-2017 Dick Jaspers - Foto's: JP Parmentier